Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2025
Από την γνωστή μας αφετηρία, την κεντρική γέφυρα των Ψαχνών, ξεκινήσαμε με κέφι και καιρό ιδανικό για περπάτημα, για τον συνοικισμό της Μακρυμάλλης. Μια διαδρομή εύκολη, χωρίς καμία απολύτως δυσκολία, άσφαλτος στην αρχή, μετά χώμα και μετά πάλι άσφαλτος.
Το τοπίο που πριν τη φωτιά ήταν καταπράσινο, αρχίζει να παίρνει πάλι την αρχική του μορφή. Εκεί που το πράσινο έγινε γκρι, τώρα δείχνει να γίνεται πάλι πράσινο και να μας γεμίζει ελπίδα. Οι εναλλαγές ανηφόρες -κατηφόρες είναι ήπιες, ο χωματόδρομος άνετος, χωρίς να κουράζει ιδιαίτερα και σου επιτρέπει να μιλάς όσο περπατάς.
Περπατώντας βόρεια και μέχρι να βρούμε το εκκλησάκι του Άγιου Ιγνάντιου, βλέπουμε τον λόφο Καστρί, ένας βράχος στην ουσία, που πάνω του είχε χτιστεί Ενετικό κάστρο. Τώρα πολύ λίγα σημάδια έχουν απομείνει από τη δόξα του παρελθόντος κι αυτά για να τα δει κάποιος, πρέπει να ανέβει στην κορυφή.
Συνεχίζουμε βόρεια σε χωματόδρομο έως να βγούμε ξανά σε άσφαλτο. Ένας παλιός ασφάλτινος δρόμος που κάποτε εξυπηρετούσε τη μεταφορά νικελίου και ένωνε τα γύρω χωριά.
Στη διαδρομή συναντάμε την πολύ γνωστή Ιερή μονή Μακρυμάλλης, ανηφορίζοντας βρίσκουμε το εκκλησάκι του Άγιου Παρθένιου και κάπου ξεπροβάλλουν τα πρώτα σπίτια του χωριού. Όπως βγαίνουμε στην ευθεία για το χωριό, αριστερά βλέπουμε τη Δίρφυ, το Ξεροβούνι, τον Ευβοϊκό Όλυμπο, τον Γέροντα, τον Κοκκαλά και δεξία μας τους Ροκάδες.
Φτάσαμε στο χωρίο μετά από περίπου 2 ώρες και κάτι. Στάση στο πολύ όμορφο "Ραχάτι", ένα νέο μαγαζάκι με καφέ, γλυκά, μεζέδες για κρασάκι ή μπύρα και πολλά πολλά χαμόγελα.
Ένας φίλος, ο Μπάμπης, που διέσχισε την Κρήτη από κορφή σε κορφή, έλεγε....Πάρε ένα σάκκο κι έλα!
